Yayın Tarihi:11 10 2026 11:23(81)

Dava

OSMAN ÇAKIR

10 Ekim 2026

Hayatın insanı köşeye sıkıştırdığı zamanlar vardır. İşlerin ters gittiği, dostların azaldığı, kapıların kapandığı, insanın kendisini yalnız hissettiği zamanlar…

O günlerde bazı kelimeler daha sık duyulur:

İnanç,

Samimiyet,

Sadakat,

Mücadele,

Adalet,

Emek,

Ve elbette "dava"…

Muhafazakâr kesim de sol kesim de sıkıntılı dönemlerde davadan söz eder.

Kimi inancına, geleneğine ve manevi değerlerine sarılır; kimi emeğe, eşitliğe, özgürlüğe ve toplumsal mücadeleye tutunur.

Söylemler farklı olsa da arayış çoğu zaman aynıdır:

Yalnız kalmamak, yaşananlara anlam vermek ve yeniden ayağa kalkabilmek.

İnsanın zor zamanlarda bir ideale sığınması doğaldır. Çünkü insan yalnızca ekmekle değil, anlamla da yaşar.

Bir davaya inanmak, hayatın fırtınaları karşısında insana güç ve umut verebilir. Ancak burada önemli bir soru var:

İnsan gerçekten davasına mı sığınıyor, yoksa davayı kendisine sığınak mı yapıyor?

Aradaki fark, sanıldığından çok daha büyüktür.

Fırtına dinince ne oluyor?

Deniz sakinken kaptanlık yapmak kolaydır. Asıl mesele, dalgalar yükseldiğinde ortaya çıkar. İnsan da gerçek sınavını çoğu zaman işler yolundayken değil, işler bozulduğunda verir.

Peki, insan dara düştüğünde davayı hatırlıyor da feraha kavuştuğunda ne yapıyor?

İşsizken emeğin hakkını savunup makama geldiğinde başkasının emeğini görmezden geliyorsa…

Haksızlığa uğradığında adalet isteyip güç kazandığında haksızlığa sessiz kalıyorsa…

Yalnız bırakıldığında dayanışmayı hatırlayıp kalabalıklara karışınca eski dostlarını unutuyorsa hangi davadan söz edeceğiz?

Elbette insanın başarılı olması, makam sahibi olması ya da rahat bir hayata kavuşması yanlış değildir. Asıl mesele, bütün bunlara ulaşırken hangi değerlerden vazgeçtiğidir.

Çünkü insanın karakteri yalnızca kaybettiklerinde değil, kazandıklarında da ortaya çıkar.

Herkes önce kendine bakmalı:

Muhafazakâr insan inancını daha adil, daha merhametli ve daha dürüst yaşamanın ölçüsü hâline getirebiliyor mu?

Sol düşünceyi savunan insan, eşitliği ve özgürlüğü kendi çevresinde de koruyabiliyor mu?

İnanç, yalnızca zor zamanlarda hatırlanan bir teselliye; eşitlik ve özgürlük ise yalnızca kendi çevremizi koruyan sloganlara dönüşürse burada bir muhasebe yapmak gerekmez mi?

Bu sorular yalnızca bir kesime değil, herkese yöneliktir. Çünkü insan, karşısındakinin yanlışlarını görürken kendi yanlışlarını görmezden gelmeye yatkındır.

Kendi tarafının hatasına mazeret, karşı tarafın hatasına hüküm bulabilir.

Oysa adalet, yalnızca bizim tarafımızın kazandığı zaman savunulacak bir değer değildir.

Bir davanın büyüklüğü, mensuplarının ne kadar yüksek sesle konuştuğuyla değil, o davanın insan hayatında ne kadar karşılık bulduğuyla ölçülür.

Her toplumsal hareketin içinde inandığı değerler uğruna fedakârlık yapan insanlar olduğu gibi, davanın adını kişisel çıkarlarına perde yapanlar da çıkabilir.

Kimi bir makama ulaşmak için dava arkadaşlığını hatırlar, kimi işine geldiğinde ilkelerden söz eder, kimi de eleştirilmemek için büyük lafların arkasına saklanır.

Böylece dava, taşınması gereken bir sorumluluk olmaktan çıkar; kişisel çıkarları koruyan bir kalkana dönüşür.

Üstelik insan bazen kendi kendisini de kandırır. Menfaatini fedakârlık, öfkesini adalet, kişisel hesabını mücadele zannedebilir.

Oysa geçmişte mağdur olmak, bugün başkasına haksızlık etme hakkı vermez.

Dün susturulmuş olmak, bugün başkalarını susturmayı meşrulaştırmaz.

Gerçek bağlılık, kendi tarafının yanlışını da görebilmektir.

Sadakat, yanlışın üzerini örtmek değil, düzelmesi için sorumluluk almaktır.

Gün gelir fırtına diner, deniz durulur, ufuk yeniden görünür.

Limanın görevi gemiyi sonsuza kadar kıyıya bağlamak değil, yeniden yola çıkabilmesini sağlamaktır.

Dava da insanı hayattan uzaklaştıran bir sığınak değil, hayata daha güçlü dönmesini sağlayan bir dayanak olmalıdır.

İnsanı daha adil, daha merhametli ve daha sorumlu kılmalıdır.

Bugün belki de birbirimize sormamız gereken asıl soru, hangi davaya inandığımızdan önce, o davanın bizi nasıl bir insana dönüştürdüğüdür.

Kendisi için adalet isteyen, başkası için de adalet istemeli.

Kendi acısını bilen, başkasının acısına da kulak vermeli.

Kendi özgürlüğünü savunan, başkasının özgürlüğünü de tanımalı. Çünkü insanın davası, insanlığının önüne geçmemelidir.

Dava, fırtınalı zamanlarda sığınılacak bir liman olabilir. Fakat o limanın gerçek değeri, insanı yalnızca korumasında değil, yeniden denize açıldığında başkalarını da düşünebilen bir vicdanla donatmasındadır.

Belki de hepimizin kendisine sorması gereken soru şu olmalıdır:

Ben davamı mı yaşatıyorum, yoksa kendi çıkarlarımı yaşatmak için mi davamın adını kullanıyorum?

Bu soruyu başkasına yöneltmeden önce kendimize sorabildiğimiz gün, bir davaya mensup olmanın ötesine geçip onun hakkını vermeyi öğrenebiliriz.

Unutulmamalıdır ki, fırtınalı zamanlarda insanın limanı, inandığı değerlerdir.

Ancak her liman, insanı hayata döndürmez.

Facebook'ta Paylaş

Yorumcuların dikkatine! Yasal Uyarı! Yorumlarınızı anlaşılır bir dille ve dilbilgisi kurallarına uygun olarak özenle yazınız. BÜYÜK HARF kullanmayınız. Tekrar okuyarak yanlışlarınızı düzeltiniz. Anlaşılmaz kısaltmalar yapmayınız. Lütfen yorumlarınızda terbiye dışı sözler kullanmayınız. Yazılan yorumların sorumluluğu yazarına aittir. Sonradan pişman olunacak hukuki sorunlarla karşılaşmamak için kişi veya kurumlara yöneltilmiş olan eleştirileriniz hakarete varmasın. Yorumlar denetlendikten sonra yayına verilecektir. Yazılarımızda yanlış ya da kusurlu bir konu bulunursa bunu lütfen bize bildiriniz.
Yukarıdaki Sözleşmeyi/Uyarıları kabul ediyorum.
'Evet' Yazın:
İsim:
E-mail:	(isteğe bağlı)
Beni Hatırla Beni Unut