Elinden Geleni Yapmak

İnsan çoğu zaman korkularını yanlış tanımlar... Adı ne olursa olsun bir işi başaramamak, dışarıdan bakıldığında en büyük endişe gibi görünür; oysa insanın iç dünyasında yankılanan asıl korku, çoğu zaman çok daha sessiz ve çok daha derindir: Elinden geleni yapmamış olmanın ağırlığı.

Suskunluk

Kimse durduk yerde susmaz... Suskunluk, çoğu zaman bir tercih değil; bir zorunluluğun, bir yorgunluğun, bir iç hesaplaşmanın sessiz tezahürüdür.

Dünyanın Yükünü Sırtlanmak

Kış uykusundan uyandığımız bahara merhaba dediğimiz şu günlerde, sabah erken kalkıp güneşin ilk ışıklarının etrafa yayılmaya başladığı saatlerde, henüz şehir tam anlamıyla uyanmamışken bir an için durup pencereden dışarıya bakarız.

İstanbul'da Yağmur Şefkati

Şükretmek lazım. Çünkü İstanbul nihayet özlemini duyduğu yağmura kavuştu.

Ölümden mi, Yoksa Yaşamaktan mı Korkmalıyız?

"Her canlı ölümü tadacaktır…" Allah Teâlâ böyle buyuruyor.

 Bayramlarda Aslında Kendimizi Arıyoruz

Bugün arife… Yarın bayram. 

Ramazan’da Ümit ile Korku

İnsan, çoğu zaman kendini güçlü zanneder; planlar yapar, yarınlara hükmedebileceğini düşünür, hayatın akışını kendi iradesiyle yönlendirdiğine inanır.

Ramazan'da Aynı Sofrada Buluşmak

Ramazan denildiğinde çoğumuzun zihninde ilk olarak camide cemaatle kılınan teravih namazı, sahur vakti sokaklarda çalan davul sesi, iftar saatini beklerken tutulan nefesler, top atışları, minarelerden yükselen akşam ezanı ve mahya ışıkları belirir. 

Sevdaların En Karası

Şehirler vardır, görürsün, geçersin. Şehirler vardır, biraz kalırsın, alışırsın. 

Korku

Bazı korkular vardır; gürültü yapmaz, ortalığı velveleye vermez. Kapıyı tekmeleyerek girmez hayatımıza. Sessizdirler. Usulca yerleşirler kalbimizin en kuytu köşesine.

Şehrin Yükü

Şehir, devasa bir labirent gibi, içine gireni sarar ve bırakmaz.

Çay

İstanbul’un Sarayburnu sahilinde yürürken yüzünüze çarpan rüzgâr, şehrin kışını bütün keskinliğiyle hissettirir. 

Acı Hayat

Bazen gecelerin en sessiz saatinde, yastığa başımızı koyduğumuzda aklımıza bir soru düşer:
Ya o insan hâlâ hayatımızda olsaydı? Ya birlikte kurduğumuz hayaller gerçek olsaydı?  

Hasret

Seninle olunca bir yağmur başlıyor; önce ince ince, sonra sulu kar… Sanki dünya da bizimle birlikte ağlıyor, sonra gülümsüyor, sonra ne ağladığını ne güldüğünü bilemez oluyor.

Yeni Yılın İlk Sabahı

Yeni yılın ilk sabahı… Hava soğuk. Perdeleri araladığımda, dışarıda ince bir sisin şehri örtmüş olduğunu gördüm. Sokak lambaları hâlâ yanıyor. Her yerde derin bir sessizlik hâkim; sanki dünya henüz uyanmamış.

Fırtınalarla Geçen Bir Ömür

Yine arabeskle yoğrulmuş bir yazıyla karşınızdayım… Acılarla geçen takvim yapraklarını tek tek koparıyoruz. Uzun zamandır gülmeyi unuttuk; hep ağlamaktan.

Kalbe Giden Yol

Zamanın hızla aktığı, "ben" merkezli bir dünyanın tam ortasında, bazen en temel pusulamızı; yani birbirimize bakışımızı kaybediyoruz.

Hangi Dünyanın Misafiriyiz?

Gecenin en sükûnetli anında, başımızı yastığa koyduğumuzda zihnimizde dönüp duran o yakıcı soru var ya… İşte o soru, bütün varoluşsal sancımızın özeti:

Bazen Yaşayarak Öğrenir İnsan

İnsan…
Aslında tuhaf bir varlık. İsterse kitap dolusu bilgiyi bir gecede zihnine doldurabilir; tarihleri, isimleri, kuralları ezberleyebilir.

İçimizde Ölen İnsanlar…

Bazen insan, en derin sessizlikleri kendi içinde duyar.

Yangını Söndüren Su

Hayatın kendine has bir matematiği vardır; bazen toplar, bazen çıkarır, bazen de öyle bir bölme işlemi yapar ki insan, geriye kalan kısmıyla ne yapacağını bilemez.  

Kalabalık Yanılsa da Doğru Tekdir

Bir sohbet sırasında dile getirdiğim şu ilke, aslında hepimizin hayatına yön verecek kadar güçlü:

Kumaşçı ile Karpuzcu Hikâyesi

Bugün yine sizlerle bir çay bahçesinde oturuyormuşuz gibi konuşmak istiyorum. Bu kez İstanbul’un kalbinden, ibret dolu bir hikâyeyi paylaşacağım. 

Her Köyde Bir Evimiz Olmalı

Atalarımızın söylediği her sözün içinde derin bir hikmet vardır. Onun için söylenmiş her sözü önemseriz.